Adviestoepassing voor kinderwagens
Baby's gebruiken gesynchroniseerde visuele informatie om spraakstromen te scheiden
Een van de eerste hindernissen voor baby's die een taal verwerven is de vaardigheid te leren om een spraakstroom te volgen en niet een andere. Professors George Hollich, Rochelle S. Newman en Peter W. Jusczyk willen dit onderzoeken. Kan het belang worden bevestigd van het feit dat je baby je gezicht moet kunnen zien om nieuwe woorden te leren? Kan meer intimiteit tussen jou en je kind de taalverwering echt stimuleren? De studie onderzoekt het.
Het onderzoek van professor Hollich gaat na hoe baby'tjes hun eerste taal verwerven. Dit omvat de manier waarop ze woorden horen en onthouden in hun moedertaal; het begrip van wat ze zien onderverdeeld in betekenisvolle objecten, acties en gebeurtenissen; en het proces waarbij baby'tjes leren deze twee te verbinden.
Hieronder vind je een fragment uit de studie van professor Hollich en een link naar het volledige artikel.
V: Wat zijn de belangrijkste bevindingen?
A: Als er veel lawaai is, gebruiken baby's wat ze zien om beter te horen. 7 maanden oude baby's gebruiken meer bepaald gezichtsuitdrukkingen of andere simultane bewegingen om hun aandacht te richten op de stem van een bepaalde persoon.
V: Kunt u de studie beschrijven?
A: We speelden voor 7 maanden oude baby's een video af van een sprekende vrouw terwijl op de achtergrond een saaie mannelijke stem dreunde. Vervolgens testten we of de baby's de woorden van de vrouw hadden gehoord. Als het gezicht overeenkwam met de stem, konden baby's afzonderlijke woorden onderscheiden. Als we een stilstaand frame van de video of een video van een gezicht afspeelden dat niet met de audio overeenkwam, slaagden de baby's er niet in. Interessant was dat baby's nog beter konden horen, zelfs als we gewoon een gebrekkige zin afspeelden die overeenkwam met de vrouwenstem (zoals HAL in 2001 of KIT van Knight Rider). Dus baby's kunnen waarschijnlijk elke simultane beweging gebruiken om beter te horen - zelfs gebaren of hoofdbewegingen.
V: Hoe konden baby's antwoorden? Ze kunnen toch nog niet praten?
A: We gebruikten een procedure genaamd de "voorkeurskant-kijkenprocedure". Bij de procedure zaten baby's op de schoot van hun ouder in het midden van een driezijdig hokje met lampjes aan elke zijde. De lampjes knipperden terwijl woorden uit de video werden afgespeeld. Baby's keken langer naar de lampjes wanneer de woorden die ze net hadden gehoord, terug werden afgespeeld. Dus als de dame in de video bijvoorbeeld over een hond had gepraat, keken baby's langer wanneer het woord "hond" werd afgespeeld. Als baby's niet langer keken, veronderstellen we dat ze dat woord in de video niet konden onderscheiden. Uiteraad moesten we dit heel vaak testen met veel verschillende woorden en baby's om er zeker van te zijn dat de baby's niet faalden door verveling of bij specifieke woorden.
V: Hoe konden baby's antwoorden? Ze kunnen toch nog niet praten?
A: We gebruikten een procedure genaamd de "voorkeurskant-kijkenprocedure". Bij de procedure zaten baby's op de schoot van hun ouder in het midden van een driezijdig hokje met lampjes aan elke zijde. De lampjes knipperden terwijl woorden uit de video werden afgespeeld. Baby's keken langer naar de lampjes wanneer de woorden die ze net hadden gehoord, terug werden afgespeeld. Dus als de dame in de video bijvoorbeeld over een hond had gepraat, keken baby's langer wanneer het woord "hond" werd afgespeeld. Als baby's niet langer keken, veronderstellen we dat ze dat woord in de video niet konden onderscheiden. Uiteraad moesten we dit heel vaak testen met veel verschillende woorden en baby's om er zeker van te zijn dat de baby's niet faalden door verveling of bij specifieke woorden.
V: Waarom deden we dit?
A: We waren ongerust dat het leven van een baby vaak alles behalve stil is, en we vroegen ons af hoe baby's omgaan met lawaai en afleiding. Of zoals mijn twee maanden oude baby zou zeggen: Wat een lawaai hier! Pratende ouders, schreeuwende broertjes en zusjes, of zelfs die cd's met "kalmerende geluiden" van de Baby Einstein-reeks, kinderen horen vaak spreken in erg verwarrende omstandigheden. We vroegen hoe kinderen omgaan met afleiding. Ons antwoord is dat baby's hier niet zo goed mee omgaan. Wanneer iemand anders op hetzelfde of op een hoger volume praatte, konden 7 maanden oude baby's helemaal geen afzonderlijke woorden onderscheiden, TENZIJ ze het gezicht van de spreker of een andere beweging konden zien die simultaan was met hun spraak.
V: Waarom is dit van belang?
A: Dit is de eerste studie die aantoont dat baby's met lawaai omgaan door te kijken. Wat kinderen zien is net zo belangrijk om te begrijpen wat ze horen.
V: Wat betekent dit voor ouders?A: Het betekent niet dat ouders de absolute stilte moeten opzoeken. Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar bij mij thuis is dat zo goe als onmogelijk. Het leven is lawaaierig. Hoewel het waarschijnlijk een goed idee is te proberen sommige afleidingen te minimaliseren (zoals tv op de achtergrond), zullen er altijd enkele externe geluiden zijn wanneer we tegen onze kinderen praten. Spreek duidelijk en luid om dit te compenseren EN zorg ervoor dat je kinderen je zien.
Relevante link: http://hincapie.psych.purdue.edu/HollichNewmanJusczyk.pdf
Auteur: George Hollich (Purdue University), Rochelle Newman (University of Maryland), & Peter Jusczyk (Johns Hopkins University)
Add this page to a social bookmarking site
Fill out this form to send an e-mail to your friend telling them about this page on Stokke.com
©
2009
Stokke AS